Vanwege de verhuizing van Thailand naar Australie, een NIEUW BLOG:
http://honeyzitinsydney.blogspot.com/
Meld je daar opnieuw aan als volger...als je berichten wilt ontvangen.
xHanneke
woensdag 28 september 2011
maandag 13 juni 2011
Van SONGKHLA naar SYDNEY!!
Rudi heeft getekend voor de functie van Coördinator, Directional Drilling!
Van SONGKHLA naar SYDNEY!! Een fantastische kans en uitdaging voor de komende vier jaar voor ons alle vijf.
Rudi moet zo snel mogelijk beginnen, maar we gaan eerst naar Nederland voor vakantie. Het uitzoeken en inpakken is in volle gang. De bamboehut, de papagaaien, onze hulp Kuhn Porn kunnen helaas niet mee. Tussen de verhuisdozen eten we woensdag mijn verjaardagstaart.
Is 3 veel? vraagt Morris.
3 wat? zeg ik
3, gewoon 3.
3 boterhammen is veel. Maar 3 jaar oud is weinig.
Ik ben 5 toch? Hoe oud ben jij?
Woensdag word ik 43
Hoeveel is dat?
43 (wrijf het er maar in, denk ik)
Hoeveel zijn 43 olifanten?
43 olifanten.
Tel eens tot 43?
We beginnen te tellen. Eerst samen tot vijftien, daarna neem ik het over. 3 kinderen kijken me met open mond aan, met 3 boterhammen met hagelslag voor zich. Ik tel de jaren, die steeds sneller voorbij lijken te vliegen.
43 DAT IS VEEEL!!
Is 43 met 3 cijfers?
zondag 12 juni 2011
Jesus, the King of the Jungle in Thailand
'Who’s The King of the jungle? Who’s The King of the sea? Who’s The King of the universe and who’s The King of me?'
‘Wát zingen jullie??’ vraag ik aan Farah en Lotus als ze uit school komen.
Ze staan springend voor me. “Jesus is The King of the jungle. Jesus is The King of the sea. Jesus is The King of the universe and He’s The King of ME!
Europese vrijwilligers zijn uitgezonden via de christelijke Songkhla Church. Zij kunnen zingen, zijn enthousiast en geven les aan de kleuters. Waarom ze -in godsnaam- op onze International School terecht zijn gekomen is mij een raadsel. De school bestaat niet bepaald uit kinderen die onder de categorie ‘arme kindjes’ vallen, of toch wel?
‘I’m telling you: J-E-S-U-S Jesuuuuuuus!!!!’ Beide meiden hebben een gelukzalige blik in hun ogen.
Als ik de volgende dag op school kom en vraag wat zij mijn kinderen wijsmaken wordt er gelachen. Tarzan was toch de King of The Jungle?
Tijgermoeders, zo heten ze, aldus het artikel in het Volkskrant magazine. Aziatische moeders die het ‘als belangrijkste taak zien om hun kinderen te harden en weerbaar te maken in een competitieve maatschappij’. Eén rondje navraag bevestigd dat meer dan de helft van de studenten na school minstens twee uur bijles krijgt. De vader of moeder, of een speciaal daarvoor ingehuurde leraar perfectioneert het Thais, Engels, Chinees en Koreaans. Wereldburgers moeten het worden.
Extra lessen, de gehele zaterdag door, zijn heel gewoon. Daarnaast is muziek belangrijk. Met name de Koreanen en Thai waarderen het als je als 6 jarige een pianoconcert kan geven of de viool beheerst. Dit is echt een teken van status. Uiteraard heeft ‘de gewone Thai’ nog nooit een piano of viool gezien.
De eigenaresse van de succesvolle banketbakker, half Chinees half Singaporees, stuurt haar kinderen naar kostschool in Penang, Maleisië. De Chinees-Thaise moeder van Fa & Film, twee dikke Thaise jongetjes met vetharig bloempotkapsel, haalde vorig jaar haar zoontjes van school. De vier-en vijfjarige kleuters kregen te weinig huiswerk. Aan de zwemles hoefden zij niet mee te doen. Zij moeten later voor de ouders kunnen zorgen en de goedlopende zaak overnemen.
Met onze westerse blik lijken dit horrorverhalen. Als ik vraag aan de kinderen of er iets mis mee is om niet te kunnen spelen, kijken ze me vragend aan. Spelen kan toch op zondag? En op school in de pauze. Voor hen lijkt het geen probleem, studeren is het allerbelangrijkste in deze wereld. Zij krijgen de kans om het te doen, ze weten dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Wat er gebeurd als ze niet hard genoeg studeren? Dan wordt er geslagen. Met de hand of met de stok.
Op onze school wordt niet geslagen. De leraar die is weggestuurd omdat hij zijn zelfbeheersing verloor geeft twee weken later les op een Thaise publieke school. Vijftig leerlingen in één klas. ‘Hoe doe je dat?’ vraag ik. ‘Oh, ze zijn heel braaf, en als ze niet meewerken dan stuur ik ze naar de Thaise leraar. Die heeft een speciaal hok waar hij stokslagen uitdeelt. Nee, niet op de handen, maar op het achterwerk. Als er niet geluisterd wordt en ik dreig met het wegsturen, dan smeken ze om te mogen leren.’ Het doet mij denken aan verhalen van mijn ouders, uit de jaren ’50 in Nederland.
De Ier die engels geeft op een andere publieke school vertelt dat hij mag slaan, op de schouder. Hij doet het niet, maar zag het wel gebeuren toen hij vanaf de eerste verdieping naar wat leerlingen zwaaide op de begane grond. De kinderen zwaaiden enthousiast terug en kregen vervolgens allemaal een klap van de thaise leraar die beneden stond. Naar een leraar mag je alleen 'waaien', met de handen tegen elkaar groeten. Hij was geschokt geweest.
De Koreaanse vader is predikant en heeft alles goed onder controle. Twee hardwerkende kinderen met goede schoolresultaten. ‘Natuurlijk krijg ik een pak slaag als ik niet goed mijn best doe’, zegt zijn 10-jarige zoon.
Gelukkig waakt Jesus The King of the jungle over deze kinderen, mits ze de zondagmis niet missen.
maandag 23 mei 2011
In Memoriam
‘Het was leuk zonder jou, mama. Heb jij het ook fijn gehad?’ vraagt Morris.
Een week geleden stond ik in de file op de A2, op weg naar het zuiden. Stapvoets over de snelweg in de regen. Nu zit ik na te zweten van mijn maandagochtend fietstocht waarbij ik over hobbelige paadjes door de rubberplantage croste. Het is zo warm dat ik moeite heb met ademhalen. Ik zet de ventilator een standje hoger.
Roland straalde rust uit. Hij was net iets te breed voor de kist waar hij in lag. Zijn shirt met vlammend hart op de borst had hij vorige maand gedragen op een trance-party. Op zijn hand zat een sticker, zo één die je krijgt als je lief bent geweest. Hij leek te zijn getransformeerd tot een Boeddha. Op een of andere manier kalmeerde het door hem te zien. Doodgaan als je 43 bent en 3 kinderen hebt, had me naar mijn keel gegrepen.
Ik slikte. Ik pakte de hand van mijn moeder die naast me zat. U2 zong ‘One’. Het duet van Bono met Mary J. Blige was de juiste versie geweest. Op het allerlaatste moment had Ellen het toch omgeruild. We hadden samen gehuild toen we het nummer draaiden op Rolands computer.
Het leek alsof Ellen de afgelopen dagen aan het stage-diven was. Ze werd omhoog gehouden door 400 paar handen. Het maakte me gelukkig door er deel van uit te kunnen maken.
Acht jarige zoon Dion danste op Airwave van Rank 1, het laatste nummer van de uitvaart. Hij deed wat ik wilde doen. Ik stond stil voor de kist sloot mijn ogen en bedankte Roland.
‘We’ve got to carry each other. Carry each other.’
donderdag 28 april 2011
Nieuwe bestemming?
De babybirds in onze badkamer zijn al uitgevlogen. Ze zijn ons voor, wij staan ook op het punt om het Thaise nest te verlaten. Of eigenlijk zitten we nog in een wachtkamer. Ik voel me al weken in een soort van 'blijde verwachting' maar tegelijkertijd met de onzekerheid omdat ik 'nognietweetwathetgaatworden'.
Ik zag mezelf al rondrijden in een 1970 Dodge Charger, de Dallas-tune neuriën in een Dukes of Hazerd-car met drie joelende kinderen achterin. Houston belde, maar Rudi bedankte toch. Geen vervolg op Southfork, Pamela, Sue Ellen& JR episodes. Helaas, maar ook best prettig om niet in het conservatieve deel van Amerika te hoeven wonen. Wat het nu wordt weten we nog steeds niet, de lijntjes zijn uitgegooid. Soms frustreert het dat ik niet de hengel vast houdt, al weet ik dat ik mezelf overal als een vis in het water kan voelen. Eén ding is zeker: een lange zomervakantie brengen we door in Nederland terwijl de boel verscheept wordt.
In augustus zitten we hier drie jaar, Rudi werkt dan al ruim 14 jaar in Thailand. Ik heb behoefte aan een ander land, wellicht hier in Azië omdat Zuid Amerika er –jammer genoeg- niet in zit. Tegelijkertijd wil ik ook naar Europa omdat ik familie en vrienden mis. Met name onze ouders die ouder worden en steeds moeilijker de verre reizen kunnen maken verdienen onze aandacht! De kinderen sturen tekeningen op 'met veel hartjes, zodat ze weten dat we van ze houden', aldus Morris.
 |
| Avond voor Songkran, zonder kinderen bij LEBUA, uniek uitzicht over Bangkok |
Rudi en ik hebben half april, het Thaise Nieuwjaar ‘Songkran’ genaamd, ingeluid op Kao San Road, Bangkok.
In de straat erachter was het nog rustig en bezochten we een tempel waar de officiele ceremonie aan de gang was. Boeddha beelden werden besprenkeld met geurend water met bloemen erin voor good luck. Er werd gebeden en eten geofferd.
Songkran is een feest waarbij respect wordt getoond aan ouderen, vrienden, familie en monniken. Oorspronkelijk wordt het water bij ouderen voorzichtig over de schouder gegoten en wat talkpoeder op het gezicht aangebracht. Het gebruik van talkpoeder komt van de monniken die hiermee hun zegeningen aangeven. Soort askruisje. Normaal is april de heetste maand van jaar en al het water is dan meer dan welkom ter verkoeling in deze droge tijd. Er worden felgekleurde shirts gedragen die eruit ziet als een bonte bloemencorso.
Het terras van Nat Guest House was nog droog om 11uur 's ochtends terwijl wij elkaar aankeken en ons eerste biertje bestelde. Waarom niet? dachten we. De kinderen waren bij Kathy in een ander hotel.
We kletsten wat met een kiwi die op een telefonisch interview zat te wachten. Mobiel veilig opgeborgen in een plastic mapje om de nek. De Thai aan de grote tafel voor ons bestelden een uitgebreide maaltijd. Wij zitten hier veilig, dachten we. De Thaise rechts voor ons vulde onder de tafel haar watergun en richtte deze op argeloze voorbijgangers. De Thai gingen terug in de aanval. In no-time was het terras meer dan nat en stonden ook wij op de tafels te dansen met de kiwi die had besloten dat dit niet het moment was voor een sollicitatie-gesprek. Snoeiharde house door de -in vuilniszakken ingepakte- speakers.
Verdwaasde backpackers door jetleg of kater met de Lonely Planet in de hand op zoek waren naar een hotel, waren het beste doelwit.
Nog geen uur later was de straat vol met kletsnatte mensen die met grote buckets of waterpistolen elkaar te lijf gingen met een grote grijns. Rudi pakte een Thai op z’n schouders en onder luid gejoel werden ze van alle kanten overspoelt met ijskoud water. Ergens op Facebook zullen wel foto's hiervan rondzwerven... Het leek op Carnaval in Oeteldonk, of op Koninginnedag in Amsterdam. Meer dan fijn.
De waterproof mascara werkte, het Tiger Beer ook en met een knipoog proostte ik gelukzalig met Rudi: op naar een nieuw jaar, waar dan ook.
 |
| Songkran ceremonie op school -in bloemenshirts- en de meisjes in traditionele Thaise kostuums |
 |
| Voor 10 baht een kaarsje aansteken en luisteren naar een nummer chanting door monniken SABAI DEE PIE MAI! |
maandag 25 april 2011
donderdag 7 april 2011
De Koning en De Prinses
'Da's een grote televisie!' zegt Farah. In Songkhla is geen bioscoop, in Hat Yai wel, met Thaise films. Vandaag in Bangkok grijpen we onze kans. Het is de eerste keer voor de meiden. 'HOP', een paasfilm, in het Engels.
Lotus glijdt met haar billen tussen de gigantische klapstoel en ik kan nog net haar popcorn redden. Morris heeft zijn mond vol. Mijn handen en neus voelen koud aan alsof we in Nederland zijn. Bijna veertig minuten reclames en voorfilmpjes.
Er volgt een film met koning Bhumibol. Iedereen gaat staan. Iedereen moet staan besef ik. Iedereen zwijgt en kijkt serieus naar beelden van Het Perfecte Thailand. Boeren op de rijstvelden, rubbertappers, Thaise danseressen, drijvende markten, eten voor allen. De koning die dit alle gade slaat, als een goeroe, een god. Alsof hij de regen laat vallen als het nodig is (het waterpeil is weer gezakt in het zuiden, wij zijn droog gebleven dit keer.) Lachende Thai, schoolkinderen in uniform, moslims, boeddhistische monniken. Hij wordt aanbeden. Door iedereen.
Op het vliegveld van Hat Yai moesten wij ook zwijgen en staan. Eén van de prinsessen landde met het Koninklijke vliegtuig, en dus kon ze ons -het volk dat zat te wachten op de vlucht naar Bangkok- zien door de glazen ruit. Nee, zwaaien met handen of vlaggetjes was er niet bij. 'In de houding.' Farah kreeg de behoefte om te zingen in die stilte. Morris had zin om z'n zus klieren. Wij zetten ze op onze schouders en zagen hoe er generaals belangrijk liepen te doen en 'de massa' onder controle hadden. Ik stond klaar met mijn mobieltje om foto's te maken, maar iemand zei me dat dat verboden was.
'Daar is ze'. 'Welke is het?' Op de weg naar het vliegveld toe hadden we de oranje vlaggen gezien. Het bleek 'de dunne loensende prinses' te zijn die Hat Yai ging bezoeken. Ze werd voortgeduwd in een leren rolstoel. Zou ze ziek zijn? Ze keek niet naar 'het volk'. Ze kreeg een bloemenkrans overhandigd en verdween uit het zicht. Iedereen ging zwijgend zitten of bestelde wat te drinken alsof er niks was gebeurd.
Baldadigheid lijkt de Thai vreemd. Ik ben blij dat ze ons niet kunnen verstaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)